กว่า 4 ทศวรรษมาแล้ว ที่ผลพวงแห่งการพัฒนาประเทศให้มีความทันสมัย (ซึ่งเน้นความเจริญด้านวัตถุ)ได้ก่อให้เกิดวิกฤตการณ์ เช่น ความอ่อนแอของชุมชนรากหญ้า ความเสื่อมโทรมของธรรมชาติ ความเสื่อมทางศีลธรรมและวัฒนธรรม ตลอดจนความอ่อนแอทางจริยธรรมและสติปัญญาของสังคม เป็นต้น  ซึ่งนับวันจะมีความซับซ้อน รุนแรง และยากที่จะเยียวยามากยิ่งขึ้นๆ

ขณะเดียวกัน สถาบันสงฆ์ก็ตกอยู่ภายใต้การครอบงำของรัฐ      และกระแสทุนนิยมหรือบริโภคนิยม ทั้งยังขาดการตรวจสอบดูแลซึ่งกันและ    กัน ระหว่างคฤหัสถ์กับบรรพชิต โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ระดับชุมชนหรือสังคม จึงทำให้สถาบันสงฆ์เสื่อมโทรม และนับวันจะอ่อนแอยิ่งขึ้น กระทั่งบัดนี้อาจกล่าวได้ว่า คณะสงฆ์ได้สูญเสียบทบาทในการเป็นผู้นำทางสติปัญญา และ จิตวิญญาณของสังคมไปแล้วอย่างสิ้นเชิง

อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางวิกฤตการณ์ดังกล่าว ยังมีพระภิกษุสงฆ์และแม่ชีจำนวนหนึ่ง ที่ยังคงทำหน้าที่ตามแนวทางของพระบรมศาสดา ด้วยการเป็นที่พึ่งทางจิตใจและสติปัญญา ให้กับชุมชนและสังคมอย่างต่อเนื่อง

พระภิกษุสงฆ์และแม่ชีเหล่านั้น ส่วนใหญ่พักอยู่ในชนบทห่างไกลความเจริญ ทำงานร่วมกับชาวบ้านและชุมชน เพื่อให้ชุมชนรากหญ้ามี     ความเข้มแข็ง และสามารถพึ่งพิงตนเองได้ อาทิ พระครูพิพิธประชานาถ      (หลวงพ่อนาน) พระครูเกษมธรรมรังษี (หลวงพ่อดำ) พระครูบรรพตสุวรรณกิจ (หลวงพ่อคำเขียน) และพระครูพิทักษ์นันทคุณ เป็นต้น

นอกจากนั้น ยังมีหลายท่านที่ทำงานด้านวิชาการ เผยแผ่ ชี้นำ และเสนอแนะทางออกจากวิกฤตการณ์ต่าง ๆ ภายใต้กรอบคิด หลักการ และแนวทางแห่งศาสนธรรม เช่น พระราชปัญญาเมธี พระมหาเจิม สุวโจ  พระไพศาล วิสาโล เป็นต้น

ปี พ.ศ.2533 คณะกรรมการศาสนาเพื่อการพัฒนา (ศพพ.) องค์กรภายใต้มูลนิธิเสฐียรโกเศศ-นาคะประทีป ได้อาราธนาพระสงฆ์ที่กล่าวถึงหลายรูปมาประชุม เพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงานช่วยเหลือสังคม และยังถือเป็นโอกาสให้ท่านได้เจริญสมาธิภาวนาร่วมกัน อันจะเป็นการเกื้อกูลกำลังใจต่อกันและกันได้ในโอกาสต่อไป

ในการณ์นี้ หลายท่านเห็นพ้องว่า พระสงฆ์และแม่ชีที่ทำงานในลักษณะนี้ ควรรวมตัวเป็นเครือข่ายเพื่อเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน  อันจะทำให้การประยุกต์หลักศาสนธรรมกับชีวิตและสังคมมีความยั่งยืน และสามารถเป็นร่มเงาให้กับสังคมต่อไป จึงได้พร้อมใจกันก่อตั้ง "กลุ่มเสขิยธรรม" ขึ้น ด้วยจุดมุ่งหมายสำคัญ คือส่งเสริมการประยุกต์หลักศาสนธรรมให้เกื้อหนุนต่อการพัฒนาตนเอง สังคม และธรรมชาติ ให้ก้าวพ้นวิกฤตการณ์ทั้งหลายอย่าง เป็นรูปธรรมและสมสมัย

นอกจากสิกขาบทในพระธรรมวินัยแล้ว กลุ่มเสขิยธรรมยังมีข้อวัตรที่ถือปฏิบัติร่วมกัน ได้แก่ การหลีกเลี่ยงวิถีชีวิตที่ส่งเสริมวิถีทุนนิยมบริโภคนิยม งดเว้นการเสพสิ่งเสพติดทุกชนิด เช่น บุหรี่ หมากพลู รวมทั้งเครื่องดื่มชูกำลัง น้ำอัดลม ลด-ละ-เลิก การใช้พลาสติก โฟม และสินค้า ฟุ่มเฟือย อันไม่สอดคล้องกับการเจริญสันตุฏฐีธรรม และสมณสารูป เป็นต้น

ปัจจุบัน กลุ่มเสขิยธรรมได้เปิดรับสมาชิกทั้งที่เป็นพระสงฆ์ สามเณร แม่ชี และอุบาสกอุบาสิกาด้วย


วัตถุประสงค์ของกลุ่มเสขิยธรรม
1. เพื่อส่งเสริมชีวิตพรหมจรรย์ที่ยั่งยืนและเป็นสุข
2. เพื่อส่งเสริมความเป็นกัลยาณมิตรระหว่างพระและแม่ชีที่ทำงานพัฒนาด้วยกัน
3. เพื่อส่งเสริมการพัฒนาตนและสังคม  โดยคำนึงถึงธรรมชาติและสิ่ง แวดล้อม  บนพื้นฐานของศาสนธรรม
4. เพื่อส่งเสริมพุทธบริษัทให้มีบทบาทในการบำเพ็ญประโยชน์ต่อส่วนรวม
5. เพื่อเป็นเครือข่ายประสานงานพระภิกษุ และแม่ชีที่ทำงานพัฒนาชุมชนด้านต่างๆ



เป้าหมายของกลุ่มเสขิยธรรม
1. เพื่อบรรลุพรหมจรรย์อย่างยั่งยืน มีความสุข เป็นประโยชน์ต่อตนเองและผู้อื่น
2. เพื่อความเป็นไท (อิสรภาพทางด้านความคิดและจิตใจ)
3. เพื่อเสริมสร้างและเพิ่มพูนศรัทธาของพุทธบริษัทให้งอกงามยิ่งขึ้น
4. เพื่อส่งเสริมความเป็นกัลยาณมิตรในกลุ่มสมาชิก และบุคคลทั่วไปในสังคม


เอกลักษณ์ของกลุ่มเสขิยธรรม
1. เป็นแบบอย่างแห่งการใช้ชีวิตอย่างประหยัดและเรียบง่าย
2. เป็นแบบอย่างแห่งผู้ใฝ่รู้ ใฝ่พัฒนาตนเอง ตามหลักไตรสิกขาอยู่เสมอ
3. เป็นแบบอย่างของการไม่เสพสิ่งเสพติด - อบายมุขทุกชนิด และเป็นผู้ใส่ใจในการดูแลสุขภาพ
4. เป็นแบบอย่างของการทวนกระแสลัทธิบริโภคนิยม
5. เป็นแบบอย่างในการส่งเสริมภูมิปัญญาชาวบ้าน และการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ประเพณี วัฒนธรรมที่ดีงาม
6. สร้างสมานฉันท์ระหว่างเพศ เชื้อชาติ ศาสนา ลัทธิ นิกาย    
 

คณะกรรมการดำเนินงานกลุ่มเสขิยธรรม